Nog eentje dan....
Onze favoriete vakantiebestemming is Italië ( ja ik weet dat dit een Frankrijk-forum is). De liefde voor dat land is jaren geleden ontstaan, mede door deze ervaring:
We zitten ergens op een terrasje. Het is warm en we bestellen een cola, met de paar woordjes italiaans die we kennen. Even later wordt de cola gebracht, maar die is alles behalve koud. Dus vragen we een koude cola. Dat konden we de ober nog wel in het italiaans zeggen. Maar helaas, ze hadden de cola niet koud staan. ( tegenwoordig ondenkbaar maar ik praat over ca. 45 jaar geleden). Nou, als ze geen koude cola hebben, doen we er toch gewoon wat ijsblokjes in om de cola koud te krijgen? Dus aan de ober gezegd dat we dan wat gelati in de cola wilden. Hij kijkt ons aan met een blik van "rare jongens die toeristen", maar geeft verder geen krimp en gaat naar binnen met de cola. Wij zijn apetrots op onszelf dat we dat toch maar in het italiaans geflikt hebben en de ober ons verstaat. Maar je begeeft je natuurlijk op glad ijs als je doet alsof je de taal spreekt en weet wat je zegt. Even later komt de ober weer terug met de glazen cola met daarin .......2 bolletjes vanille-ijs. Dit vonden wij weer erg vreemd en was niet bepaald de bedoeling. Na wat heen en weer ( en langs elkaar) kletsen, komt de aap uit de mouw.
We wilden geen gelati ( zeg maar consumptie-ijs) in de cola maar we bedoelden ghiaccio ( = ijsblokjes).
Dat heeft ons doen besluiten om geen woordenboeken italiaans meer te gebruiken, maar gewoon italiaans te leren. Als we nu in Italië op een terrasje aan de cola zitten, hebben we het nog steeds over de blunder van toen.
Nou, vooruit dan, de allerlaatste van mij.
Zoals bekend zijn wij verstokte Italië-gangers. In de loop van de tijd is er nagenoeg geen plekje in Italië of we zijn er geweest. Vrienden van ons worden door ons enthousiasme over Italië aangestoken en gaan met ons mee. Omdat wij al zo vaak in Italië zijn geweest, mogen we voor rijden, wij kennen de weg immers. Maar als je een paar jaar ergens niet komt, verandert er wel eens wat, zelfs in Italië. Bovendien ben ik arrogant genoeg om te denken dat ik de weg beter ken dan de navigatie, die gebruik ik alleen maar om mijn eigen gelijk te bewijzen. Zo waren we ooit eens ergens geweest en wat ik me kon herinneren was dat kleine weggetje binnendoor, waardoor je een grote omweg kon vermijden. Dus met de caravan erachter over dat weggetje, onze vrienden achter ons aan, ook met de caravan.De navigatie geeft inmiddels aan dat ik nergens rijd, het weggetje bestaat niet meer volgens de navigatie. Ook zit het weggetje vol kuilen en het onkruid groeit er welig. Mijn vrouw vraagt nog of dit wel goed gaat, maar ik lach alles weg, ik weet overal de weg. Ook als onze vrienden bellen,met de vraag of dit wel goed gaat, stel ik ze gerust: vertrouw mij maar, ik ben hier vaker geweest en ken de weg.
Onderweg zien we de Italiaanse versie van de TGV voorbij snellen. We zeggen nog dat ze in Nederland nog wat van die Italianen kunnen leren. In Italië geen eindeloos ge-OH over een hogesnelheidstrein, gewoon aanleggen. Maar waar ik eventjes niet aan gedacht had, was dat die TGV wel over een nieuw aangelegd spoor reed. En dat er ook in Italië alleen maar ongelijkvloerse kruisingen met de TGV zijn. Dus dat er zo hier en daar tunneltjes aangelegd zijn. En dat deze tunneltjes niet vanzelfsprekend hoog genoeg zijn om met een caravan door te rijden. Maar daar worden we door de werkelijkheid wel aan herinnerd als we plots voor zo'n tunneltje staan waar we dus met geen nogelijkheid met de caravan door kunnen.